Kattenziekten

Het Feline panleukopenie virus is een parvovirus.

Panleukopenie betekent: vermindering/vernietiging van alle witte bloedlichaampjes. 

Naast de panleukopenie, nemen ook vaak andere virussen en bacteriën hun kans,
zoals bv niesziekte.
Het parvovirus is bijzonder besmettelijk en moeilijk uit te roeien.
Het veroorzaakt zeer ernstige darminfecties,
schakelt het immuunsysteem uit en kan het zenuwstelsel beschadigen.
Voor kittens is deze ziekte voor zeker 90 % dodelijk wanneer niet op tijd ingegrepen wordt.
Alle katachtigen zijn bevattelijk voor dit virus,
maar ook marterachtigen (fretten!) en zelfs wasberen.
Het parvovirus bij de hond verschilt iets van dat van de katten.
Alle geïnfecteerde dieren hebben te maken met het verminderen (verdwijnen soms)
van de witte bloedlichaampjes. Dat is kenmerkend aan dit virus.

De eerste symptomen zijn gebrek aan eetlust, depressie en koorts.
De tweede koortspiek volgt binnen 24 uur en naast (zware) depressie en niet eten,
gaan de dieren braken. Eerst nog half verteerd eten,
daarna wit schuim en later geel door de inmenging van gal.
Mede door de hoge koorts en het braken, drogen de dieren extreem snel uit.
Vaak worden deze symptomen aangezien voor vergiftiging doordat kattenziekte in
Nederland en Vlaanderen slechts sporadisch voorkomt en meestal bij een plaatselijke
uitbraak blijft.

Opvallend tijdens de tweede koortspiek is, dat de dieren met hun buik plat op de vloer
gaan liggen voor verkoeling en ontlasting van de ingewanden.
Ze laten hierbij hun hoofdje tussen hun voorpootjes hangen.
Ook word vaak gezien dat ze boven de waterbak hangen.
Ondanks de grote dorst drinken ze niet, waarschijnlijk door de buikpijn en misselijkheid.

Beter is ook een infuus te laten geven door de dierenarts.
Diarree volgt, die soms zwart, groen, of zelfs rood is.
Door de heftige infectie aan de darmwand, laat deze los.
Hierdoor kan ook bloedarmoede worden veroorzaakt,
wat voor kittens natuurlijk snel aan de orde en zeker dodelijk is.
Dit is het acute beeld van kattenziekte.
De peracute versie verloopt veel sneller en kan de meeste symptomen overslaan,
zelfs de koorts.

Wanneer katten die zijn ingeënt aan een hoge infectiedruk worden blootgesteld,
kunnen ze de subacute symptomen vertonen.
Ze zijn wat sloom of apathisch en kunnen meerdere dagen diarree vertonen.

Chronische klachten als diarree, kunnen ook voorkomen door de beschadigingen aan
het darmslijmvlies. De incubatietijd na contact met het virus, is 2 tot 10 dagen.

Naast het klinische beeld van kattenziekte, zijn er ook verschillende testen om zeker
te weten dat het gaat om kattenziekte.
Zo kan de ontlasting worden onderzocht met een parvo-test of de witte bloedlichaampjes
worden geteld in het bloed. Een bloedtransfusie zou zelfs nodig kunnen zijn.

Drachtige poezen kunnen natuurlijk ook geïnfecteerd raken.
Meestal volgt spontane abortus. In de tweede helft van de dracht kunnen de kittens
overleven. Ze lijken dan normaal ter wereld te komen.

Na 3 weken (wanneer ze beginnen lopen) zal duidelijk worden dat ze een waggelende
gang hebben, minder evenwicht en vallen dus makkelijker om.
Dit gaat niet meer over en wordt veroorzaakt door blijvende beschadigingen in
de kleine hersenen. Het geeft geen gedragsveranderingen,
de dieren zijn niet psychisch gestoord en kunnen prima huisdieren zijn (niet buiten!).

Hoe ernstig ziek het dier word, hangt af van veel factoren.
De leeftijd, inenting of juist niet, de hoeveelheid virus waarmee het dier
in aanraking is geweest en natuurlijk de behandeling.

Effectief zieke dieren moeten de klok rond verzorgd worden. Met als hoofdzaak: vocht !
Daarnaast natuurlijk middelen om de koorts te remmen,
een breedspectrum antibioticum en eventueel vitamines of glucose.

Koorts en braken kosten enorm veel energie en zorgen voor lichamelijke uitputting.

Niet ieder dier is natuurlijk hetzelfde en zal ook niet hetzelfde reageren op de ziekte.
Het is afhankelijk van de gezondheid van het dier en welke infecties of virussen
nog meer de kop opsteken.

Zoals eerder genoemd is kattenziekte erg besmettelijk.
Het virus is ook bijna niet dood te krijgen, ook niet met de meeste ontsmettingsmiddelen.
Aangeraden wordt schoon te maken met Chloor (bleekwater uit de supermarkt)
1 deel bleekwater op 32 delen water. Dit zou het virus moeten doden.
Ook formaldehyde moet effectief zijn, alleen is dat een zeer gevaarlijk middel.
Ook chloor is levensgevaarlijk voor katten, dus alles goed naspoelen.

Alles wat een besmette kat afscheidt, kan besmettelijk zijn voor gevoelige (niet geënte,
jonge) dieren. Dus niet alleen ontlasting, braaksel, spuug e.d., maar ook haren, haarzakjes,
huidschilfers en zelfs vlooien die van een besmette kat hebben gedronken brengen
het mee. Begrijpelijk dus dat het erg moeilijk is het onder controle te krijgen.

Ook voor katten die binnenshuis verblijven is een enting van levensbelang gezien
de eigenaar het mogelijk overal mee oppikt.

Dieren die de ziekte overleven, scheiden het virus extreem sterk uit gedurende
6 tot 8 weken na herstel. In mindere mate blijven zij tot zeker een half jaar
besmettelijke stoffen uitstoten (sommige zeggen zelfs een jaar).

Ze zijn wel levenslang immuun voor kattenziekte, en zullen het dus naar verwachting
nooit meer krijgen.
Zieke dieren moeten natuurlijk apart gezet worden van de gezonde.
Zo blijft de infectiedruk het minst hoog.
Hygiëne is van het grootste belang, net als desinfecteren.
Niet alleen de kattenbakken, maar ook de vloeren, muren, eet- en drinkbakjes enz.
moeten grondig gereinigd worden. Het is niet verstandig wanneer er kattenziekte
heeft geheerst, voorlopig nieuwe (ongeënte of jonge) dieren aan te nemen
naar aanleiding van het bovenstaande berichtje heb ik dokter moorman een email gestuurd.
en dit was haar antwoord:
Naast de panleukopenie, nemen ook vaak andere virussen en bacteriën

Fretten zijn gelukkig NIET gevoelig voor het Feline panleukopenie virus.

Wat helaas voor veel verwarring kan zorgen is een hoofdstuk in het Duitse
veterinaire boek "Krankheiten der Heimtieren" Hierin wordt beschreven dat de
wetenschappers Wallach en Boever in 1983 dachten kattenziekte bij fretten te
hebben gevonden en geven een heel ziektebeeld weer. Echter in hetzelfde
stukje staat beschreven dat Parrish in 1987 heeft aangetoond dat fretten
NIET gevoelig zijn voor kattenziekte. Als je dus niet goed leest kan het
verwarrend zijn.
Het gehele hoofdstuk over ziektes bij fretten in dit boek is dan ook voor de
nieuwe uitgave (die helaas nog niet uit is) volledig door mij herschreven.
Algemeen wordt dus aangenomen dat fretten NIET gevoelig zijn voor het
kattenziekte (panleukopenie) virus. Je hoeft daarvoor dan ook niet te laten enten.
Onlangs is overigens WEL aangetoond dat fretten gevoelig zijn voor het SARS
virus. Dat is niet zo verwonderlijk want fretten zijn erg gevoelig voor
coronavirussen.
Ik hoop hiermee je voldoende te hebben geinformeerd.
Met vriendelijke groeten,
Hanneke Moorman-Roest, frettendierenarts
Frettenkliniek "Brouwhuis"
Rivierensingel 730
5704 NZ HELMOND
0492-515977
www.frettenkliniek.nl